Pse Patagonia është Palestina e Re?

ID:20204
Published 19 Mars 2017


Në muajin janar shkova për pushime në Chilean Patagonia duke shpresuar se do të qëndroja për ca kohë larg lajmeve të këqija në media. Atje gjeta një vend me bukuri natyrore pothuajse të pamundura për t’u përshkruar.

Megjithatë, pata mundësinë të takoja disa të njohurit e mijë të vjetër në Al Khalil, ushtarët izraelitë. Ata ishin të njëjtit njerëz që kanë pushtuar edhe vendin tim dhe që ishin vendosur pas orgjive tyre gjenocidale në Patagoni. Gjëja e dytë shumë e çuditshme që më tërhoqi vëmendjennë Patagoni ishte se “të huajë” çdo ditë e më shumë blinin pjesë të mëdha të tokave në Kili dhe Argjentinë.

Personaliteti më kontraversal në mesin e këtyre “të huajve” është Douglas Tompkins, një konservator i cili kishte blerë pothuajse 330.000 hektrë në veri të Chaiten dhe që gjithashtu zotëron toka edhe në distrikte të tjera në Kili dhe Argjentinë, nëpërmjet Conservation Land Trust. Gjenden edhe shumë të tjerë gjithashtu, njerëz të pasur dhe koorporata që po blejnë gjithnjë e më shumë toka në Patagonia. Diversiteti mes gjithë atyre të huajve që po blejnë toka atje janë gjithnjë një tematikë në bisedat mes vendasve: “A keni dëgjuar për gringo-t? ” (gringo është një zhargon që përdoret gjërësisht në Amerikën Latine me anë të së cilit i drejtohen amerikanëve) ishte një pyetje e rëndomtë që përsëritej herë pas here mes vendasve të Chaiten dhe Villa O’Higgins.

Ky është një rajon ku industria kryesore në zhvillim është turizmi; dëgjova bisedat e disa vendasve që komentonin rreth faktit se dukej sikur të huajtë po përfitonin më shumë nga lehtësimet e qeverisë sesa vetë ata. Disa të tjerë e komentojnë këtë situatë si hapat e parë për të krijuar një shtet të ri të Patagonias. Ata kanë vëzhguar sesi ushtria izraelite ka filluar të eksplorojë vendin e tyre që në vitet 1980, ndoshta edhe më parë.

Unë i pashë forcat izraelite me sytë e mi: fillimisht në anije nga Puerto Montt për në Chaitén, dhe pastaj në të gjithë territorin përgjatë Candelario Mansilla, 1.200 km në jug. Ata gjithmonë udhëtojnë në grupe prej 5 deri në 7 personave, gjithmonë me një apo dy gra shoqëruese në mesin e tyre. Secili grup ka një zyrtar dhe ata shmangin kontaktimin me vendasit dhe njerëzit e tjerë. Një kilian me pak njohuri në lidhje me këto çështje më tregoi se ata udhëtojnë në forma të këtilla që korrespondojnë me misionet që në terminologjinë ushtarake njihen si “njih dhe ndërhy”. Ky person na konfirmoi se ksplorimi i Patagonit nën fasadën e turizmit është bërë që nga viti 1976, dhe është intensifikuar më shumë pas viteve 1982.

Ndërsa inkursioni i pandërprerë i forcave izraelite ka ngjallur kureshtjen e vendasve atje, këto ngjarje më kujton atë që ndodhi në atdheun tim, në Palestinë nga fundi i viteve 1920 dhe fillimit të viteve 1930, kur valët masive të hebrenjve emigruar si “fermerë” në ato zona. Hebrenjtë filluan blerjen e trakteve të madha të tokës në Palestinë nëpërmjet njerëzve dhe kompanive të eksplorimit. Në atë kohë palestinezët kishin në pronësi pjesën më të madhe të tokës në Palestinë. Pyes veten nëse e ardhmja e Patagonit do të ngjajnë historinë e Palestinës.

Para këtyre valëve të emigracionit masiv të hebreve, Lordi britanik Balfour shpalli deklatatën e rremë “Deklaratën e Balfourit”, në të cilën Perandoria Britanike tashmë në rënie ia dorëzonte Toka e Palestinës sionistëve dhe u bëri të mundur hebrenjve që të mund të merrnin tokat arabe, ndoshta nga një përpjekje e shëmtuar dhe e fundit me qëllim që të hiqnin qafe hebrenjtë nga Evropa. Përpra Balfourit, një nga aktet e fundit të Perandorisë Osmane para dështimit të saj ishte dorëzimi i Palestinës, që e kishte pushtuar për një kohë të gjatë, tek britanikët. Kjo ngjarje e turpshme është më shumë se thjesht një grup lypësish të ulur në hyrje të një kishe, një prej tyre i shet kishën të tjerëve, në vend që t’ia shesë shokëve të ndershëm që mund të bëjnë një marrëveshje në mirë-besim.

Në vitin 1947, OKB-ja miratoi një rezolutë me anë të së cilës bënte thirrje për ndarjen e Palestinës në dy shtete; Pakica Izraeli do të kontrollojnë 56 përqind të tokës (në atë kohë, hebrenjtë kishin në pronësi vetëm rreth 6 për qind të tokës), dhe shumica palestineze do të kontrollonte 44 për qind të atdheut të tyre. Menjëherë vetëm pas pak kohe erdhi lufta e vitit 1948, në të cilën hebrenjtë shpallën pavarësinë e tyre dhe krijimin e një shteti hebre, Izraelit, duke kontrolluar mbi 78 për qind të tokës palestineze. Në atë kohë East Bank dhe Jerusalemi Lindr ishin nën kontrollin e Jordanisë, kurse Rripi i Gazës ka qenë nën kontrollin e Egjiptit.

Në vitin 1984, famija ime u shbdërruan në refugjatë në vetë tokat e tyre. Mamaja ime më ka treguar se ishte ende e re kur iu desh që të largohej nga fshati i saj. Tashmë ai vend quhet Izrael. Nëna ime më ka treguar se. “Familja la mbrapa çdo gjë në fshat, ne ishim të friksuarë për shkak të gjërave që pushtuesit hebrenjtë kishin bërë në fshatrat e tjera palestineze përreth. Ata i shkatërruan këto fshatra dhe bënë masakra kundrejt njerëzve që jetonin atje.”

Ushtria Arab (e përbërë nga trupa nga të gjitha vendet që tashmë ndajnë kufijtë e tyre me Izraelin) grumbulluan të gjitha armët e veçanta të palestinezëve në atë kohë. Ata na bindën se ata ishin mjaftueshëm të fortë për të na mbrojtur dhe për të luftuar kundër Izraelit, dhe se ne duhet t’u besonim atyre dhe t'u dorëzonim atyre armët tona. Ushtarët Arabë u thanë palestinezëve se ata duhet të largohen nga shtëpitë e tyre për disa ditë, derisa lufta të përfundonte, “Nuk ka nevojë që të mbani me vete gjërat tuaja personale”. Po kjo ushtri arabe e njëjtë ishte pajisur me armë të prishura për të mbrojtur Palestinën. Ata kishin vetëm maja, tapa dhe plumba gome në vend të raundeve të vërteta. Kjo ishte tradhtia e tretë e arabëve kundër palestinezëve, pasi turqit osmanë e kishin shitur më parë Palestinën tek britanikët.

Rezultati i këtij tradhtisë arriti kulmin e tij në vitin 1967 me pushtimin nga ana e hebrenjve të vendeve të mbetura palestineze dhe një pjesë të vendeve arabe rreth tyre. Që nga ajo kohë, më kujtohet një ushtar i arratisur jordanez që i kërkoi nënës time një kostum për ta veshur në vend të uniformës së tij. Gjithashtu më kujtohen tanket jordaneze që u larguan nga al-Khalil pa luftuar fare. Unë isha vetëm 5 vjeç.

Që atëherë, pushtuesit hebrenj kanë përvetsuar të gjitha të drejtat për të sekuestruar tokën tonë buqësore dhe prishjen e shtëpive tona për qëllimin e tyre të ndërtimit të vendbanimeve hebraike kudo që ata donin. Emigracioni i hebrenjve nga e gjithë bota për në Palestinë, e cila tani më njihet si “shteti i Izraelit” është rritur në mënyrë të konsiderueshme. Fenomeni i të huajve që blejnë tokën palestineze nuk ka ndaluar as pas pushtimit të East Bank dhe Gaza në vitin 1967. Në fakt, kompanitë e huaja kryesore që kanë blerë toka palestineze i kanë rritur edhe më shumë aktivitetet e tyre udhëheqëse. Disa njerëz që janë detyruar të lënë Palestinën për shkak të luftës në vitin 1967 kanë shitur shtëpitë e tyre në qytetet e vjetra të Jeruzalemit, el-Kudsit dhe al-Khalil. Pas një kohe u bë e qartë se këto kompani të huaja u shërbejnë interesave të pushtuesve dhe kolonizuesve hebrenj.

Milioneri amerikan, Shlomo Moskovitch bleu disa shtëpi në Ras al-Amod në Jeruzalemin Lindor el-Kuds, nëpërmjet kompanive kryesore të huaja, duke që se në atë kohë ishte e ndaluar me ligj që t’u shiteshin prona hebrenjve. Të huajtë e tjerë blinin disa shtëpi të vjetra në qytetin e lashtë të al-Khalil. Të gjitha këta të huajtë ishin në shërbim të pushtimit izraelit. Përfundimi është si vijon: “Kushdo që i dha të drejtën sionistëve për të ndërtuar një shtet në Palestinë do të japë të drejtën për të bërë të njëjtën gjë edhe për kombet e tjera në vendet e tyre.”

Aktivitetet e “turistëve” hebrenj dhe të huajve që blejnë ndonjë pronë në dispozicion shihen qartë nga populli kilian dhe kjo çështje është një çështje shumë polemika që ka hapur shumë diskutime, por ajo që ende nuk është e qartë për kilianët e Patagonit është e ardhmja që po i pret. Çfarë do të ndodhë më pas? Çfarë do të ndodhë me ta nëse çifutët të përbëjnë shumicë në Patagoni dhe të fillojnë të flasin për ndërtimin e një shteti të ri hebre atje?

Askush nuk e di me siguri se pse komanda e lartë ushtarake izraelite ka vendosur të dërgojë ushtarët të saj në misione zbulimi në Patagoni. Regjimi izraelit është i interesuar dukshëm me Patagoninë dhe ata kanë shpenzuar të gjithë paratë e nevojshme për këtë qëllim që kanë. Disa ushtarë i kishin treguar një mikut tim se ushtria izraelite financon udhëtimin e tyre pasi ata të kenë përfunduar shërbimin ushtarak dhe të gjithë njerëzit me të cilët ai kishte pas mundësinë për të folur kishte pasur në fakt një rol në inteligjencë, duke shërbyer në një zyrë të fshehtë dhe duke udhëtuar në vende të ndryshme për të filmuar luftimet në Libanin jugor dhe East Bank.

Shumica e izraelitëve mendojnë se Izraelin nuk e pret ndonjë e ardhme e sigurtë në Izrael dhe Palestinë. Herët oas vonë në të pyja këto vende do të shpërthejë lufta, pavarësisht sa marrëveshje paqeje bëhen. Shumë henbrenj tashmë janë larguar nga Izraeli dhe madje kanë filluar edhe aplikimet për të përftuar pasaporta të huaja. Disa të tjerë kanë blerë territore në Evropë dhe në Shtetet e Bashkuara. Parë në këtë kontekst është interesant fakti se në ngjarjet e kryeministrit për çështje korrupsioni përfshinjë edhe përvetësimin e një ishulli grek.

Herën e fundit, qëndrovame shokun tim Anat. Edhe në Tel Aviv, ndërsa ne ishim duke punuar së bashku, ajo bleu një çelës të ri për shtëpinë e saj. Ajo ishte e frikësuar dhe ishte duke folur për një Holokausti të ri në vazhdim e sipër. Ajo tha se Izraeli nuk ishte një vend i sigurt për hebrenjtë dhe se sipas mendimit të tyre, regjimi izraelit po i përgatit hebrenjtë për një Holokaust të ri, dhe se për këtë arsye ishte e rëndësishme për të gjetur një vend të sigurt për të jetuar. Ajo po fliste në dhimbje të thellë sikur Holokausti i ri po ndodhte në atë moment. Anat më tha se shumë hebrenj ndihen njësoj.

Në Patagoni, pashë shumë izraelitë në kafene, restorante, dhe internet kafe, të cilët shpesh përbënin 90% të klientëve, në rrugë, në anije, në autobusë, në fshat dhe në pyll - të gjithë ata kanë qenë oficerë izraelitë ashtu si në territoret e pushtuara, por pa armë dhe uniformë ushtarake. Herë pas here, nuk mendoja se ishte në Patagoni, por më dukej sikur isha përsëri në rrugët e al-Khalil ose në Izrael.

Në anijen që lidh Puerto Monttto Chaitén, unë po udhëtoja me një grup të oficerëve të ushtrisë izraelite, katër ushtarë dhe një gruaje. Gjatë gjithë udhëtimit me varkë ata po i flisnin anglisht. Kur anija arriti në Chaitén në mes të natës, aty ndodhej edhe një grup tjetër i ushtarëve hebrenj duke pritur për ta dhe pastaj të gjithë ata filluan të flasin në hebraisht me njëri-tjetrin. Ata e kuptuan që unë isha një palestinez, kur më dëgjuan ndërsa bëja një telefonatë. Isha duke folur me një mikun tim, duke i thënë atij që pranë meje ndodhej një grup i ushtarëve izraelitë. Papritmas, njëri prej tyre filloi të më bërtiste dhe e pyeti se ku isha duke shkuar për të qëndruar. Mbaj mend që iu përgjigja “Në një ferr krujuar nga Izraeli.”

Ditën tjetër, që në mënjgjes takova edhe ë shumë izraelitë në zyrën e tranportit. Megithatë, vendosa ta injoroj prezencën e tyre aty. Miku im më kishte këshilluar që të mos krijoja biseda me izraelitët, duke më thënë se: “Patagoina është e mbushur me ushtarë izraelitë, do të ishte më mirë që t’i shmangje problemet dhe të mos flisje me ata.”

Duke shkuar edhe më në jug, në një anije në mes të Villa OHiggins (link i ngadalshëm) dhe Candelario Mansilla, një zyrtar izraelit ishte duke folur me një grup turistësh. Kur ai u tha atyre se ai ishte nga Izraeli, një burrë skocez iu përgjigj në një mënyrë të çuditshme, “Ah! Ne kurrë nuk kemi parë një izraelit të udhëtojë i vetëm, ata gjithmonë lëvizin në grupe, me siguri është dikush tjetër duke pritur për ju në anën tjetër” (gjë që rezultojë të ishte e vërtetë). Oficeri ndaloi së foluri me evropianët menjëherë.

Kur ky izraeli më pyeti nëse isha hebre, ose në qoftë se unë mund të flisja hebraisht, iu përgjigja se isha palestinez, por shoku im na e ndërpreu bisedën. Gjatë pjesës tjetër të udhëtimit, ky zyrtar ishte dukshëm shumë i shqetësuar për çantën e tij të shpinës, duke mos e lënë asnjëherë mënjanë. Ai nuk lejoi askënd të prekë atë, madje as personelin e anijes, kur ata e akomodun në vendin e tij. Nëse dikush shkonte për të gjetur diçka, zyrtari do të zbresë pranë tij për t’u sigurt se çantën e tij të shpinës nuk do të preke ose lëvizte njeri.

Në portin Candelario Mansilla ndodheshin dy oficerë izraelitë, të dy ishin vendosur n anë të kundërta, me sa duket duke pritur për oficerin që ndodhej në anije. Ata të gjithë u mbodhën bashkë dhe shkëmbyer informacion midis tyre. Tre oficerët, me sa duket kanë shkëmbyer informacion në lidhje me pajisjet portative që ata mbanin. Pastaj, ata do të ktheheshin në një vend privat në pyll aty pranë, duke i lënë batalionet e ushtarëve në port. Unë e kam parë këtë sjellje të njëjtë  të shërbimeve ushtarake izraelite në West Bank.

U mundova shumë që ta injoroja prezencën e këtyre ushtarakëve izraelite, megjithatë të gjithë ishim ulur në të njëjtin vend duke pritur për anijen që të thehej. Një ushtar izraelit mënjohu nga filmi im “Hebron: Qyteti i pamëshirë” dhe menjëhrë u tregoi ushtarëve të tjerë se unë isha një gazetar palestinez.

Një grua hebreje më ofroi që të ulesha pranë zjarrit ku grupi izraelit ushtarak ishte duke gatuar. Më pyeti: “Jam kurioze të di se nga cili vend vini”. Unë iu përgjigja se isha nga Austria. Gruaja filloi të qeshte me të madhe, gjë që më bëri të dyshoja. Më pyeti sërisht se nga isha, i thashë që vija nga Palestina dhe e pyeta se nga ishte ajo. Edhe ajo mu përgjigj se vinte nga Palestina. Shoku im i tha “Po ia fut kot!” unë i thashë se ajo ishte izraelite. Kjo ushtare palestineze mbante të veshur një kaffija palestineze. I dashuri i saj fillonte të belbëzonte disa fjalë në arabisht. Ai tha: “Ne jemi hebrenj, qafirët” (fjala kaffir [qafir] në arabisht do të thotë ata që nuk besojnë) dhe vijoi të na ofendonte me arabishten e tij shumë të varfër.

Nga të gjithë ushtarët izraelitë mund të flasin arabisht vetëm ata që shërbejnë në territoret e pushtuara. Miku im menjëherë e kuptoi mënyrën ofenduese që ata po përdornin duke komunikuar me mua dhe më urdhëroi që të ndaloja së diskutuari me ata. Kjo gjë më irritoi vërtetë. Gruaja vijoi të fliste në lidhje me këtë gjë me mikun tim, megjithatë ai zgjodhi që të mos e vijonte edhe më tej bisedën për shkak të reagimeve agresive të ushtarëve të tjerë izraelitë.

Ndërsa isha duke kaluar një kohhë të mirë vetëm, ulur në liqen duke luajtur me ujin, duke kujtuar vendin tim, kur ushtria hebraike më shkaktoi këtë traumë dhe më bëri pjesë të pandashme të saj, papritmas, i befasuar pashë gruan hebre e cila po afrohej drejt meje për të më sjellë një filxhan nenexhik për të pirë. Ajo filloi një bisedë, jatë së cilës më tha se njëri prej antarëve në grupin e saj më kishte identifikuar. Ai kishte parë filmin tim “Hebron’: Qyteti pa Mëshirë”. Ajo u ul pranë meje dhe filloi të flasë. Ajo më pyeti nëse unë dëshiroja që të kthehsha në shtëpi, në qoftë se ndihesha mirë, dhe po ashtu u përgjigj vetë. Ajo tha se unë nuk dukesha i lumtur; dhe me siguri kjo ishte për shkak se unë nuk mundja të shihja dot nënën time.

Unë i thashë që mund të kthehesha, por fillimisht do të bëja një kërkesë padi kundër Izraelit pranë Gjykatës Evropiane të Drejtësisë. Unë nuk do ta harroj kurrë atë që më kanë bërë ushtarët izraelitë. E pyeta nëse ajo kishte kryer shërbim në West Bank. Ajo mu përgjigj duke ma konfirmuar pyetjen. E pyeta se çfarë pune kishte bërë atje. Ajo më tha se kishtebërë një punë idiote, se kjo ishte e gjitha që iu mësonin atje. I tregova asaj se çfarë disa ushtarë izraelitë, burra dhe gra kishin bërë në Ëest Bank dhe i sugjerova që të kontrollonte faqen time në internet. E pyeta se cili ishte misioni për të cilin ushtria izraelite i kishhte dërguar në Kili, e shqetësuar nga kjo pyetje ajo u largua për tek miku im.

Pasi bëra një shëtitje nëpër mal u përplasa përsëri me ushtaren izraelite. Folëm përsëri, po i tregoja asaj për misionet që të huajtë po zhvillonin në Patagoina, duke i mbuluar këto misione me pretekstin e turizmit. Ajo u nervozua dhe më tha se kjo gjë nuk ishte e vërtetë. Unë i fola më pas për rëndësinë e zhvillimit të Patagonias dhe për mos lejimin e ardhjes së këtyre të huajve dhe krijimit të një kaosi. I fola sesi duhet të ndërtoheshin rrugë cilësore që lidhin jugun me veriun dhe sesi njerëzit e pasur duhet të ta ndihmojnë qeverië për të bërë një gjë të këtillë. Më kujtohet sa u nervozuan kur ajo më pyetji se pse nuk  i shkruaja vetë qeverisë që të bëjë diçka në lidhje me këtë gjë. Unë iu përgjigja se në fakt e kisha në plan një gjë të këtillë dhe vijova që t’i flas në lidhe me rëndësinë e zhvillimit të këtij territori dhe sesi t’i ndërpriteshin mundësisë të huaje që të vijnë dhe ta pushtojnë këtë vend. Nuk mund të them se ajo u lumturua shumë nga ato që dëgjoi. Ajo më tha se ajo ishte thjesht një zonjë qyteti dhe më akozoi se unë po përpiqesha të shkatërroja natyrën. Në të njëjtën kohë ë thoshte këto ajo po vriste miza me duar. Më pas ne u larguam nga njëri-tjetri.

Ndërkaq në veri të vendit kam dëgjuar shumë tregime qesharake në lidhje me “turistët” izraelitë. Më lejoni t’ju përcjellë një prej këtyre historive: kohë më parë, në Puerto Tranquilo, një çift izraelitësh kishin marrë me qira një dhomë për një natë. Për të kursyer para, ata zgjoheshin më mëngjesshumë herët, dilnin nga dritarja dhe madje e shtynin makinën e tyre për rreth 200 metra në mënyrë që pronari të mos mund t’i dëgjonte ndërsa ata largoheshin. Pronari lajmëroi policinë dhe në një farë mënyre ata u kapën. Midis Chaitén dhe Candelario Mansilla, ka vetëm rreth 60,000 banorë në të gjitha Patagonin kilian, rrugët janë të pakta, dhe pavarësisht nga distanca të mëdha, të gjithë njerëzit e njohin njëri-tjetrin. Këtu që është shumë e vështirë për të shpëtuar me anë të këtyre veprimeve idioteske. Rrallë herë mund të dëgjhej për krime të rënda atje. Ata më thanë se vetëm dy raste janë sjellë në Gjykatën e Drejtësisë Cochrane (kryeqyteti i provincës) brenda shtatë vjetësh. Për të sigurt gjykatësi nuk mësohet me përtacësinë.

Puerto Tranquilo është një qytet i vogël që gjendet pranë liqenit General Carrera. Pavarësisht incidentit tim të mëparshëm në lidhje me këtë udhëtim, ky qytet mirëpret shumë vizitorë nga Izraeli dhe turizmi zhvillohet kryesisht bazuar tek këta vizitorë. Madje në hyrjet e shtëpive dhe dyqaneve gjenden të vendosura simbole hebraike, shumë vendas aty duket se kanë filluar të mësojnë hebraisht. Një hostel aty i ka perfeksionuar shërbimet e tij duke u bazuar tek kërkesat e vizitorëve izraelitë: çmime të ulta dhe dhoma të pastra. Pronari komunikoi me ne me një hebraishte të çalë. Në rrugë mund të shohësh shumë izraelitë dhe herë pas here dëgjon grupe njerëzisht që flasin në hebraisht.

Populli kilian në përgjithësi është shumë miqësor me të huajt dhe vizitorët duke i mirëpritur në vendin e tyre, për të cilin ata duket se po tregojnë shumë interes dhe kureshtje. Ato që kanë vërtetë rëndësi për popullin e Patagonit janë detaje të vogla në sjelljen personale. Ata i kujtojnë njerëzit e mirë për një kohë të gjatë dhe e njëjta mund të thuhet edhe për ata që sillen keq. Nga ndërveprimet e mia me njerëzit e Patagonit është e qartë se ata nuk dinë asgjë për historinë e asaj që ka ndodhur në Palestinë (por ata janë të vetëdijshëm për zhvillimet aktuale) dhe paralele që duket se po zhvillohen edhe në vendin e tyre. Përveç popullsisë shumë të vogël elitare, njerëzit e Patagonit nuk duket të jenë të interesuar në politikë përtej problemeve të tyre lokale dhe kur ata flasin për politikë, ata e bëjnë këtë në një mënyrë shumë të sjellshme.

Prania e vazhdueshme e ushtarakëve izraelitë në Patagoni është duke u regjistruar nga kilianët në rajon, por kurrësesi jo në një kontekst politik, thjesht duke u bazuar në përvojat e tyre personale. Ka shumë histori si ai çifti që shin larguar nga dritarja. Shpeshherë më kanë pyetur nëse unë ishte nga Izraeli, sidomos para se të merrja me qera një dhomë. Në shumicën e shtëpive ku unë qëndrova me qera, ata më thanë se nuk do të pranojë ushtarë izraelitë. Ky duket të jetë një treg për ata që janë të specializuarë në këtë biznes.

Është e dhimbshme të flasësh për këtë gjë, por në emër të paqes, unë vetëm mund të shpresoj që njerëzit në Patagoni të Kilit (dhe Argjentinë), të mos përjetojnë atë që përjetuan palestinezët, që asnjëri prej tyre të mos ketë kujtime të dhimbshme si kujtimet e mia gjatë pushtimit Izraelit. Kjo është dëshira ime për Patagoninë, për këta njerëz të mirë me të cilët kam jetuar në këtë pjesë të bukur të artit të krijuar nga natyra. Unë shpresoj që njerëzit dhe këto territore nuk do të njohin kurrë pushtimin që shkatërron njerëzimin, bukurinë dhe natyrën. Shpresoj që tëmos ndërtohet një vendbanim tjetër mbi në këtë fund të bukur të botës. Në të njëjtën mënyrë, nuk dua që t’i ndodhë asgjë e keqe mikut tim Anat dhe popullit tonë. Unë shpresoj se paqja së shpejti do të mbërrijë në vendin tonë dhe se pushtimi do të përfundojë.



Burimi : iuvmpress/ ML

 
 

Share on Facebook Share on Twitter